2 oktober 2015 Ik was moe, vastgelopen als hulpverlener in het traject met een cliënte, maakte mezelf verwijten en nam geen genoegen met wat ik noemde mijn eigen falen en verlies van creativiteit en humor.Zo startte voor mij het jaar 2015. Er hing een dreigend gebrek aan luisteren en handelen, als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Wat ik voelde: Leegte, afgewezen gevoel, steeds minder vertrouwen in anderen. Wat ik om mij heen hoorde: Het is niet jouw fout, Jij hebt gedaan wat je kon, je hebt zoveel talent. Laat dat zien. Heb vertrouwen. Het startsein Anderen (o.a.mijn leidinggevende) vonden het nodig dat er maar eens wat “gesprekjes” moesten plaatsvinden. De start van (her)ontdekken, van dingen in een ander perspectief zien, mocht beginnen. Het werd ook een hervinden van wat ik wel wist maar waar ik op stukgelopen was. Ik blokkeerde al een tijd mezelf en de daadkracht om het zelfstandig op te pakken bezat ik gewoonweg niet. De gesprekken: Communicatie heeft met zender en ontvanger te maken. Jij, Karin, wist als ik op een andere golflengte zat, steeds mij weer te vinden en (heel knap!) de frequentie, waarop we beiden elkaar begrepen, vast te houden. Orde scheppen in de chaos. En daar houd ik juist van. Werken vanuit chaos. Creatief zijn. Voor ontvangers soms wel lastig bij te benen. Ik praatte maar hoorde en ontdekte des te meer. Handelen is keuzes maken. Maar dat een deel bepaald wordt uit hoe je bent (opgevoed) was even slikken. Want die wetenschap heb ik lang willen verdringen. Mijn handelen wordt toch niet bepaald door mijn verleden? Ja, au, dus wel. Heftig. Accepteren dat je gevormd bent. Een gegeven. We praatten over loslaten Het verleden een plek geven. Pijn plekken (maar ook fijne herinneringen. Vriendschap !) Toegeven dat, mét die pijn, ik niet kan zijn wie ik wil zijn. Het woordje loslaten heeft in die eerste gesprekken veel losgemaakt. Verdriet en vriendschap. Accepteren. Mooie herinneringen kwamen boven, maar het waren vooral emotioneel een paar heftige sessies. Ik moest gaan leren inzien dat ik veel doe en grote inzet vertoon om er voor anderen te zijn. Maar dat het een spel van geven en nemen blijft. Dat soms de balans weg is. Dat irritatie ontstaat, met winst of verlies als gevolg. Dat ik me heb neer te leggen bij feiten, ook als die niet leuk zijn. Wie ben ik. In mijn eentje lukt het niet. Het vraagt lef om hulp te accepteren. Lef om te luisteren en samen te werken op een manier van nemen en geven. Lef om te volgen en lef om nee te zeggen. Grenzen van anderen accepteren en eigen grenzen stellen. Door de sessies werd mij steeds meer duidelijk, dat de groei naar de plek waar ik me sterk en goed voel, afhankelijk is van wat ik toesta en niet toesta. Grenzen stellen voor mij betekent dat ik weer werk in teamverband: In mijn eigen gezin, met collega’s, met vrienden of op kerkelijk (geloofs)niveau, waar dan ook. Wie ben ik. De draad weer oppakken. We praatten over talenten én onzekerheid. Complimentjes durven ontvangen. Mezelf weer zien als iemand die, door juist anders te zijn, heel veel kan. Het weer geloven in mezelf, steun en vertrouwen geven en kunnen ontvangen. Waar ben ik. (op mijn best.) Het stadium van rust en evenwicht. Ik heb achteraf vooral geleerd dat het onmogelijk is een volmaakte balans te hebben. Ik ben nu eenmaal de persoon die in de chaos orde schept. Ook in mezelf. Ik ga geen discussies uit de weg. Ben kritischer geworden. Accepteer dat ik nog steeds soms lang van stof ben. Ik ontdek dat het team om mij heen veel belangrijker is geworden. Dat het weer leuk is om samen te werken. Complimentjes te geven en te ontvangen. Aanspreken op verantwoordelijkheid en aangesproken worden op wat ik zelf anders had kunnen doen. Dat is waar ik nu ben gekomen. Dat is waar ik nu sta. Maar ik sta niet stil. Ik blijf, bewuster dan voorheen, bezig. Nogmaals, dank je wel, Wim Roem