Coachingpraktijk LifeMarks
Maak vandaag nog een afspraak Bel 06-420 244 57
#

Mannen en vrouwen rouwen anders

Mannen en vrouwen rouwen anders

Bij rouw- en verliesbegeleiding komt regelmatig het verschil in reactie op rouw tussen mannen en vrouwen aan de orde.

Het verschil in opvoeding, hormonen en hoe problemen worden benaderd, spelen een rol bij de wijze waarop mannen en vrouwen rouwen.

Opvoeding: boodschappen uit onze jeugd.
Een oud liedje, maar bij vrijwel iedereen bekend: “ Een man mag niet huilen”.
Mannen leren al vroeg dat huilen gelijk staat aan zwakte. Dit in het openbaar doen, is veelal een taboe. Ook het vragen om hulp kan gezien worden als een nederlaag. “Ik weet het niet” of “Ik kan het niet”, zijn geen uitspreken die een man snel zal doen. Wanneer een man met een probleem wordt geconfronteerd, zal hij zijn uiterste doen om zelf tot een oplossing van een probleem te komen.

Vrouwen worden van jongs af aan meer gestimuleerd om te praten over hun gevoelens. Wanneer er problemen zijn, verwerken ze deze door er over te praten. Door te delen, ervaren vrouwen dat ze gesteund worden.

Stress en hormonen
Verlies veroorzaakt stress. Uit onderzoek is gebleken dat stress stresshormonen aanmaakt, o.a. adrenaline. Mannen beschikken daarnaast over het hormoon testosteron, die er mede voor zorgt dat mannen eerder tot actie overgaan. Tot actie overgaan, betekent bij een man vaker ook een lichamelijke activiteit. Door bijvoorbeeld zweten vindt er een afname plaats van het stresshormoon, waardoor de negatieve spiraal doorbroken kan worden en de depressie kan afnemen. “ Ik moest even mijn kop leegmaken”. Door mannen te stimuleren naast hun actieve handelen ook meer te praten over hun verdriet, kunnen ze beter hun verdriet verwerken.

Waar mannen bij verlies tot actie overgaan, willen handelen, oplossing zoeken, zijn vrouwen meer geneigd om te voelen en te praten. Praten is geen lichamelijke activiteit, waardoor het aantal stresshormonen niet afneemt. Vrouwen kunnen steeds meer gaan malen met als gevolg een verhoging van psychosomatische klachten.
Vrouwen hebben het vaak nodig voor de verwerking van hun verdriet om te praten en dat er naar ze geluisterd wordt. Een man reageert dan niet zelden door praktische oplossingen aan te bieden, waardoor de vrouw het gevoel krijgt dat er niet echt naar haar geluisterd wordt en zij niet begrepen wordt. Er kan zelfs twijfel bestaan of het verdriet wel zo groot is voor de man. “ Ik begrijp niet waarom hij steeds maar staat te sleutelen aan zijn auto. We hebben nu toch wel wat anders aan onze hoofd”.

Juist bij het overlijden van een kind, is het belangrijk om te beseffen dat er een verschil is in hoe vrouwen en mannen rouwen, zodat er respect kan zijn voor de wijze waarop gereageerd wordt op verdriet. Zodat mannen en vrouwen elkaars rouw kunnen herkennen en van elkaar kunnen leren.

Ik heb ervaren dat stereotypen zaken kunnen verduidelijken. Dit wil echter niet zeggen dat elke vrouw en elke man een representant is van hoe vrouwen rouwen en hoe mannen rouwen. Ik heb gemerkt dat binnen mijn praktijk mannen het gevoel hebben dat dit een plek is waar ze zich kwetsbaar op mogen stellen en hun emoties durven te tonen. Dat vrouwen boos zijn, geen woorden kunnen vinden voor hun verdriet. Door ruimte te geven aan dat wat er is, kan er een belangrijke bijdrage geboden worden aan het rouwproces.

Commentaar indienen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>