Maud

In het afgelopen jaar dat ik met Karin heb gesproken, is er veel gebeurd. Ik was zo boos. Boos vooral op mijzelf. Boos dat ik thuis zat en niet kon werken. Daarna boos op de dader. De dader. Dus ik het slachtoffer. Ik vond het zo moeilijk om hier mee om te gaan. Dagelijks pijn en niet weten of en hoe ik zou herstellen. Door het incident is zoveel in een ander daglicht komen te staan. Hoe belangrijk is nu mijn werk? Mijn gezin? Mijn veiligheid? Hoe wil ik leven? Over alle vragen en twijfels die ik had en waar ik het moeilijk mee had, kon ik met je praten. Ik werk weer en heb er weer plezier in, maar zoals ik nu werk is het wel voor mij gezonder. In alle opzichten. Waar ik nu sta, was ik niet zonder jouw hulp gekomen. Dank daarvoor. Dat heb ik je al gezegd, maar dan nu nog een keer. 😛